การคุ้มครองทางสังคมที่มีอยู่ในประเทศกำลังพัฒนาในเอเชียและ แปซิฟิกมักจำกัดอยู่แค่โครงการประกันสังคม ซึ่งผู้ที่สามารถเข้าถึง จะต้องเป็นผู้ที่ทำงานประจำและมีสัญญาจ้างงานในรูปแบบของการ ทำงานที่เป็นทางการ ทำให้คนส่วนใหญ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนพิการ ไม่ได้รับสวัสดิการที่เพียงพอ ดังนั้น จึงจำเป็นที่จะต้องมีหลักประกันว่า คนพิการมีความเสมอภาคในการเข้าถึงการคุ้มครองทางสังคม และ ส่งเสริมเวทีสำหรับการคุ้มครองทางสังคม โดยเน้นเรื่องการดูแลสุขภาพ และการประกันรายได้ขั้นพื้นฐานสำหรับทุกคน นอกจากนี้ ยังขาด การจัดบริการที่จำเป็น รวมถึง บริการผู้ช่วยคนพิการและการให้ คำปรึกษาฉันท์เพื่อน ซึ่งจะทำให้คนพิการอยู่ในชุมชนได้อย่างอิสระ บริการเหล่านี้เป็นพื้นฐานของการมีส่วนร่วมของคนพิการในสังคม
เป้าหมาย 4. (เอ)
เพิ่มความสามารถในการเข้าถึงบริการด้านสุขภาพทั้งหมดรวมทั้งการ ฟื้นฟูสมรรถภาพสำหรับคนพิการ
เป้าหมาย 4. (บี)
เพิ่มจำนวนคนพิการในการเข้าร่วมแผนงานคุ้มครองทางสังคม
เป้าหมาย 4. (ซี)
ขยายบริการและแผนงานคุ้มครองทางสังคม รวมถึงบริการผู้ช่วยคนพิการ และการให้คำปรึกษาฉันท์เพื่อน เพื่อให้คนพิการทุกกลุ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนพิการซ้อน คนพิการระดับรุนแรง และคนพิการประเภทอื่นๆ ให้สามารถอยู่ ในชุมชนได้โดยอิสระ
ตัวชีวัดความกาวหนา
ตัวชี้วัดหลัก
4.1 สัดส่วนคนพิการที่อยู่ในแผนงานดูแลสุขภาพที่สนับสนุนโดย รัฐบาล เปรียบเทียบกับประชากรทั่วไป
4.2 การที่มีคนพิการอยู่ในแผนงานคุ้มครองทางสังคม รวมทั้ง การประกันสังคม และแผนงานช่วยเหลือทางสังคม
4.3 การมีบริการและแผนงานต่างๆ ซึ่งสนับสนุนโดยรัฐบาล รวมทั้งผู้ช่วยคนพิการและการให้คำปรึกษาฉันท์เพื่อน ซึ่งจะ ทำให้คนพิการสามารถอยู่ในชุมชนได้โดยอิสระ
ตัวชี้วัดเสริม
4.4 จำนวนแผนงานบริการดูแลคนพิการที่สนับสนุนโดยรัฐบาล รวมทั้งบริการดูแลคนพิการบางช่วงเวลา
4.5 การมีแผนงานในระดับประเทศด้านการฟื้นฟูสมรรถภาพ โดยชุมชน
4.6 การมีหลักประกันสุขภาพสำหรับคนพิการ
4.7 ความต้องการที่ไม่ได้รับการตอบสนองมีน้อยลงทั้งในด้านความ ช่วยเหลือและบริการต่างๆ