เป‡าประสงคที 1: ลดความยากจนและขยายโอกาสในการทำงานและการจ้างงาน

ในทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิกนี้ จะต้องได้เห็นความ ก้าวหน้ามากขึ้นในการลดความยากจนของคนพิการและครอบครัว คนพิการมีความเสียเปรียบอย่างมากในตลาดแรงงาน และมีส่วนร่วม ในด้านเศรษฐกิจน้อย ซึ่งเป็นเหตุให้มีความยากจนมากกว่าคนที่ ไม่พิการอย่างมาก หนึ่งในแนวทางที่ดีที่สุดในการที่จะหลุดพ้นจาก ความยากจน คือ การมีงานทำที่เหมาะสม และจำเป็นต้องมีการศึกษาด้วย การฝึกอบรมและการสนับสนุนที่จำเป็นเพื่อให้สามารถทำงานนั้น ได้อย่างยั่งยืน ผู้ที่มีความสามารถและต้องการที่จะทำงานจะต้องได้รับ การสนับสนุนคุ้มครอง และมีการเตรียมความพร้อมในการที่จะบรรลุ เป้าหมายดังกล่าวจะต้องมีการปรับตลาดแรงงานให้มีความเหมาะสม การช่วยให้คนพิการและครอบครัวพ้นจากความยากจนจะนำไปสู่การ เติบโตของประเทศ โดยทุกคนมีส่วนร่วมและมีการพัฒนาอย่างยั่งยืน

เป้าหมาย 1. (เอ)
ขจัดความยากจนรุนแรงในกลุ่มคนพิการ

เป้าหมาย 1. (บี)
เพิ่มงานและการจ้างงานให้กับคนพิการในวัยแรงงานที่สามารถทำงานได้ และมีความต้องการที่จะทำงาน

เป้าหมาย 1. (ซี)
เพิ่มการมีส่วนร่วมของคนพิการในแผนงานการฝึกอาชีพและแผนงาน ส่งเสริมการจ้างงานซึ่งได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากรัฐบาล

ตัวชีวัดความกาวหนา

ตัวชี้วัดหลัก

1.1 สัดส่วนคนพิการที่ดำรงชีวิตอยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจน (ตามเกณฑ์ มาตรฐานสากล เส้นความยากจนคือผู้ที่มีรายได้ต่ำกว่า 1.25 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน) จากข้อมูลที่ปรับปรุงโดยธนาคารโลก และจากการเปรียบเทียบกับประชากรโดยรวม

1.2 อัตราส่วนของคนพิการที่ได้รับการจ้างงานเปรียบเทียบกับประชากร ทั่วไปที่ได้รับการจ้างงาน

1.3 สัดส่วนคนพิการที่เข้าร่วมในแผนงานการฝึกอาชีพและ แผนงานส่งเสริมการจ้างงานซึ่งได้รับการสนับสนุนทางการเงิน จากรัฐบาลเปรียบเทียบกับคนทั่วไปที่เข้าร่วมในแผนงานเหล่านี้

ตัวชี้วัดเสริม

1.4 สัดส่วนคนพิการที่ดำรงชีวิตอยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจนตามเกณฑ์ มาตรฐานของประเทศ